Güz yaprakları birer birer dökülürken ayaklarımın dibine ben her gece karanlığa dikip gözlerimi, senin aydınlığını bekledim. Sen yoktun. Binlerce adım attım bu kentin sokaklarında. Her köşeyi her parkı her ağacı ezberledim. Sevdaya bulanmış her kaldırım taşında senin adını aradım. Sen yoktun. Evlerin duvarları birer birer üzerime yıkıldı. Her bir hücremin acısını ta yüreğimde hissederken, beni enkazın altından çekip alacak o yumuşak ellerini aradım. Sen yoktun. Özlem şarkılarını ezberledim. Kimini bağıra bağıra kimini fısıltıyla söyledim. karanlığa haykırdım hasretimi. Sesimi duyacaksın diye bekledim. Sen sesimi duymadın. Çünkü sen yoktun. Senden gelecek bir tek haberi bekledim. Saatler asırlar gibi geldi, geçmedi. Çalan her telefonu yüreğimin deli bir çığlığa dönen atışlarıyla açtım. Senden başka duyduğum her seste, hep aynı hayal kırıklığını yaşadım. Onlar beni duymak istiyordu, bense seni. Fakat sen yoktun. Seni aramaktan yorgun düşmüş bedenimi karanlığın kucağına attım her gece. Bir an önce sabah olması için uykunun beni çekip almasını istedim. Olmadı. Kaç gece sabah ettim gözlerimi kapamadan. Kaç gece merdivendeki ayak seslerini dinledim, gelen sensin diye. Fakat sen yoktun. Yoktun bir tanem, sen gelmiyordun. Her yağmurla birlikte hüzünle yağdım bu şehrin üzerine. Bulutlar yalnızlığın işaretiydi. Beni ıslatan yağmur değildi. Ben senin özleminle sırılsıklamdım zaten. Her mevsim hayata merhaba dedi çiçekler. Uzunca çok uzunca bir kıştan sonra gelmez dediğim göçmen kuşların gelişini gördüm, vedamın dönüşünü görmedim. Her istasyon her otogar adresim oldu. Bir trenden inersin sandım. Otobüsteki her yolcuya sensin diye baktım. Ya da yolculuklara vurdum kendimi. Hiç kimsenin uğramadığı köylere, duyulmamış kasabalara gittim. Sen den bir iz aradım. Sen yoktun. Denizin sonsuz maviliğine umut bağladım kıyılarda. Kıyılarda tükettim bekleyişlerimi. Hep sensiz gemiler geçti limanlardan. Gemicilerin hasret türkülerine eşlik ettim. Fakat sen yoktun. Gözlerimden bir tek damla yaş akmadı. Onlar sana aitti, senin için akmalıydı. Kimselere söyleyemedim acılarımı. Bekleyişimin öyküsünü kimselere anlatamadım. Nice fırtınalar koptu yüreğimde. Dalgalar tuttu hayallerimi. Sığınacak bir liman, yaslanacak bir omuz aradım. İçimi dökecek, dertlerimi paylaşacak bir insan aradım, fakat bulamadım. Çünkü sen yoktun. Bir tek sendin beni anlayacak insan. Her gece ay paramparça oldu. her gece yıldızlar birer birer düştü sokaklara. Yıldızları saçlarına takıp gelmeni bekledim ve bir güneş gibi doğup aydınlatmanı bekledim bu kapkara dünyamı. Fakat sen yoktun. Sen gelmiyordun bir tanem.
Pano
